ادبیات

آوازی آشناوغریب

ومن مبهوت ماندم درمیان گندمزارطلائی

خوشه هاراازپی هم پس زدم

به سوی صدارفتم ونیافتم

چشمانم رابستم تاشایددوباره بشنوم ونشنیدم

صدارفت ومن مانند مترسک جالیز برجایم مبهوت ماندم

ازآن سمت گندمزارمادرم شتابان به سویم آمد

دستانم راگرفت

آه مادرجان چقدردستهایت زبراست!

مادرم داشت درو می کردومن به سوی صدارفته بودم

صدایی که وجود نداشت

صداآمدورفت ومراباخود برده بود

به کجا٬نمیدانم

          من هیشتا چاوه روانی چاوه کانتم

          چاوه که م!

         چاوه روانی چاوه کانم

         که ی به چاوه کانت کؤتایی دئ

بردند٬کشتند٬بریدند

دیروزبودکه شنیدم درفلان جا سفینه ای به هوا پرتاب شد

امروزهم شنیدم درعراق جنگ است ودرافغانستان کشتار ونابودی

وازهرجای جهان ساعت به ساعت خبری میشنوم

خبری خوب٬خبری بد

اما مرانیازی به این اخبارنیست٬

مراسردرگریبان خودم است

وتنها اخباری که می خواهم بدانم٬

خبرازتو ورخسارتو وبوی دامان توست

ئه گه رؤژئ له من ره نجای

به جئ تؤران له من پیم بلئ:ئه ستیره کان چاوه روانیمان ده که ن

بلئ که خؤره تاو هیشتا به عیشقی من وتؤوه ماوه

به بؤنی گؤلان!

به عه شقی تایبه تمان!

چاوه کانت ته نها جیگای منه

چاوه کانی تؤنه بئ٬من په پوله یه کی بال شکاوم 

سراغ کدامین لحظه را بگیرم

که چشمانم راتوان دیدنت باشدودستانم راتوان یافتنت

زمان ایستاد ومن مبهوت ماندم درخلاء

خلائی که نه روشنایی بودونه تاریکی

نه گذشته ونه آینده

دراین خلاءتنهایی سربه آستان توگذاشتم

تاشایدمنجی ام باشی

کویربودوبرهوت وفضایی تنگ که خفگی رادرچشمانم حس کردم

درآن خلاء نه توبودی ونه آرزوی داشتنت

من بودم وسردرگمی میان بایدهای سرنوشت

میان روح وجسم

میان پاکی وناپاکی

میان سرزنشهای زندگی

به کدامین راه باید می رفتم تااین خلاء دردآور نبود

به سوی تومی آیم به آمیدرسیدن به نداشته هایم!

که آینده راتسخیرخودساخته بود

امافهمیدن اینکه آینده راتوان تسخیرنیست

هردم آزارم میدهد

آینده راازدستم خارج میبینم

هرچندکه تقلای چشمانم رابی پاسخ میبینم

امانگاهم راجوابی ندارم

که به پرتاو لیم بداتو بمشؤرئ له ئه و

هه مو ره شیه ی ناو ده رونم که ئینسانه کانی

بئ روحی ئازادی به جییان هیشتووه

نمه باران له چاری نایه،چونکه ئه وه نده تیکه لاومه

که بارانی پرتاویچ به بئ لافاو ناتوانئ

انگارسالهاپیش درخانه ای کاهگلی درده مان تورادیده ام

اگردیده باشمت یاکودکی بوده ای در گهواره ای لی لی کنان

ویا کودک مهمان همسایه امان که سرت ازپنجره بیرون بود

ومرا میدیدی آنگاه که برحیاط خاکی خانه امان جاده ای کشیده بودم

وتکه سنگی اتومبیلم شده بود..

چقدربزرگ بودند رویاهای من وچه کوچک بودند

گوشواره های گیلاسی تو.......